uykukedisi

A'dan X'e mektuplar

2012-02-01T19:30:00.000+02:00

John Berger bir kez daha kalbimden vuruyor beni...

A'dan X'e mektuplar; birisi terörist bir şebekenin kurucu üyesi olmakla suçlanmış, iki kere müebbet hapse mahkum edilmiş Xavier, diğeri ise dışarıda yalnız başına aktivist hayatını sürdüren A'ida nın birbirlerine yazdıkları ve bir şekilde John Berger'in eline geçen mektuplardan oluşuyor.

Mektupların üzerine düşülmüş günlük notlar var kimi yerlerde, hatta Can Yücel bile var...

Elime alır almaz daha ilk sayfadan vurdu beni.. İşte o sayfa;

Altını çizerek yeniden yeniden okuduklarım var burada da;

*Her tür sevgi takrarlara bayılır çünkü tekrarlar zamana kafa tutar. Senle ben gibi.

*Bir kadının bir erkeğe sunabileceği komik şeylerden biri kavisli çatılardan. Gülme. Pagodalar kadınsıdır.

Bir kadın bir odada yaşamaya başlar başlamaz odanın tavanı kavislenir. Fark etmemiş miydin? Eğer oda da sefil bir haldeyse, tavan yırtık bir yen gibi yere sarkar. Kendini iyi hissediyorsa, tavan Celile tepeleri gibi dalga dalga uzanır. Bu etkinin oluşması için bir kadının odayı ziyaret etmesi yetmez, içinde yaşamalıdır. Hava durumu gibi bir olgudur bu, aylar sürmesi gerekir.

Aylarca sürerse, siklonlarla antisiklonlar tavanda birbiryle çarpışıp onu kabartır ve geometri tavla oynamaya gitmi, bir daha hiç geri dönmeyecekmiş gibi olur. Dik açı namına bir şey kalmaz. Safi eğim olur.

Bir adam böyle bir odanın zemininde yattığında, tavan üzerinde durmak yerine yanına iner, vücudunun kıvrımlarına yerleşir. Yatağına uzan. Sana kavisli bir tavan gönderiyorum.

*Hiç bir yöntem mükemmel değil, dedi ama mükemmellik daima sevimsizdir. Asıl kusurları severiz biz.

*Her şeyde ortak olan özellikler vardır ve bunu bilmek zihni doğanın en büyük mucizelerine açar. her şeyde bulunan birinci özellik iki sonsuzluğu kapsar, sonsuz büyüklük ve sonsuz küçüklük... Doğa her şeyin üzerine kendisinin ve yaratıcısının imgesini kazıdığına göre, hemen hepsi onun çifte sonsuzluğunu paylaşır.

*Yokluğun hiçlik olduğuna inanmaktan daha büyük bir hata olamaz. ikisi arasındaki fark bir zamanlama meselesidir. (bu konuda bir şey yapamazlar) Hiçlik önce, yokluk sonradır. Bazen ikisi kolayca karıştırılabilir: Kederimizin bir kısmı da bundandır.

*"Yaklaşık iki yüz yılın ardından ABD'nin bütün dünyayı yoksullukla doldurmak üzere tasarlandığını biliyoruz - buna verilen isimse Özgürlük. amerika Birleşik Devletleri imparatorluğu şu anda dünya üzerindeki en büyük tehdit..."

Chavez, Moskova 27/07/ 2006

*Can Yücel bir hikaye anlatıyor.

Yakov yedi yaşıdabir çocuk ve arkadaşına soruyor: İnsanlar nasıl olup da o küçücük gözleriyle her şeyi görebiliyorlar? Koca bir kasabayı ya da caddeyi görebiliyorlar, bütün bunlar bir göze nasıl sığar?

"Peki ama Yakov" diyorum ben de, "şu cezaevindeki bini aşkın mahkumun, koca koca adamların yıllardır dünyaya duydukları özlemle o kocaman olmuş gözlerini düşün bir kez! Nasıl olup da bunca göz bu dört duvar arasına sığıyor?"

Cemal Süreya' ya Mektup

2012-01-12T11:59:00.003+02:00

Hep babamla hayal ediyorum seni, karşılıklı. Sen anlatıyorsun, o dinliyor. Sen onun şerefine içiyorsun, o senin şerefine… Fonda “yine mi çiçek” …

Öyle ya ben hiç tanıyamamışım seni… Aradan yıllar geçiyor, babam o geceyi anlatıyor, gözleri dalarak… Fonda yine aynı şarkı. Bu sefer ikimiz de senin şerefine içiyoruz ama.
Sonra diyor ki babam; söyleceklerim bu kadar kısa ve derin, özledim.
Benim gözlerim doluyor, ikinizi de özlüyorum. Hem de birinizi hiç tanımadan…

2011

2011-12-30T15:10:00.002+02:00

Kendim için kendi kendime kısa bir 2011 özet fotoromanı.. Her geçen yılın güzelliğini bir kez daha anlamak için...

2012 den de tek bir dileğim var, gülücükerimiz hiiiiiç bitmesiiin....


Aslında yılın başlangıcından belliymiş ne kadar güzel olacağı :)

Yeni güzellikler katıldı dünyamıza...

Kış gülüşleri, güzel günlerin başlangıç sesi..

Yıllaaaaar yıllaaaaar süren okul hayatımdan sonraaa ilk tam zamanlı işimle tanıştım.

Çok çalıştım, çok eğlendim :)

Ardından yaz gülüşleri geldi -hiç bitmemesini istediğim-

ve en güzeli hiç bir anımda yalnız değildim.

beraber gezdik,

çok gezdik,

hep ileriye baktık hihih :)


Daha çok gezmek istedik, hep yazı sevdik


çoooook bekledik, sonunda dedik :)

çooook hazırlandık,


en güzel günümüzü yaşadık


güneşler güzel battı, pazar günleri bile :)


hep beraber güldük,

bütün aile güldük 2012 de de devam etmek tek dileğimmmmmm

ay sarayı

2011-12-23T16:29:00.001+02:00

*Tesla'nın gözleri beni delip geçtiğinde, ölümü ilk kez duydum, ölümle yüz yüze geldim. Bu, ne demek istediğimi daha iyi anlatıyor. Ölümlülüğün tadını ağzımda duydum ve o anda sonsuza kadar yaşamayacağımı kavradım. Bunu öğrenmek çok zaman alır, ama bir kez öğrendin mi, içindeki her şey değişir, bir daha eskisi gibi olamazsın. On yedi yaşındaydım ve en ufak bir kuşkuya düşmeden, yaşamımın bana ait olduğunu, benden başka kimsenin malı olmadığını anşayıverdim.

"Özgürlükten söz ediyorum Fogg. Öyle büyük, öyle ezici, öyle yıkıcı bir umutsuzluk, çaresizlik duygusu ki, ondan sıyrılmak için özgürleşmekten başka seçeneğin olmaz. Bu, tek seçenektir, yoksa bir köşeye büzülüp ölürsün."

özledim.

2011-11-18T11:41:00.001+02:00

bu şarkı eşliğinde özledim Eskişehir'i bugün.

gündüz uykularımı özledim. bütün gece saçma sapan şeylere gülüp ertesi gün kaçta kalkacağımı düşünmeden uyuduğum günleri... sonraaa boş buzdolaplarını, dolu kahve bardaklarını, bütün gece dansetmeyi, eve yürüyerek dönmeyi, donası ve tantuniyi :), miskin pazar sabahlarını, pazartesi olmasın istediğimde onu pazara çevirebilmeyi, karlı günlerde sakin sakin yürüyebilmeyi ve hiç bir yere geç kalmıyor olmayı, kafam estiğinde sorgusuz sualsiz çalabildiğim kapıları, sabah ayazında inilen trenleri, garda içilen kahveleri, girilmeyen dersleri, uğrunda sabahlanan ama yetiştirilemeyen ödevleri, hatta okulu....

en önemlisi gerçekten artık kız kardeşim olanı, onunla aynı şehirde olmayı, bir akşam yürüyüşü mesafesinde olmasını hatta bir oda yanda olmasını çok özledim!

1.11.11.

2011-11-03T17:30:00.001+02:00

28. yirmisekiz. 20sekiz.yirmi8.

bir kaç yüz kere ard arda söyleyince yabancılaşmak çok kolay olduğun yaşa.
zaten ben yaşlanmak için çok gencim hala :)
öpücükler yeni yaşıma.

my morning elegance

2011-08-12T11:24:00.002+03:00

böyle günlerde günümü güzelleştiren şarkılardan yalnızca biri. belki sana da yarar? :)

sun been down for days
a winter melody she plays
......
.....
...

and she fights for her life
as she puts on her coat
and she fights for her life on the train
she looks at the rain
as it pours
and she fights for her life
where people are pleasently strange
and counting the change
and she goes...
nobody knows

.

no phone!

2011-07-18T14:31:00.004+03:00

"Sadece hiç telefon çalmayan bir gün diliyorum" derken ciddiydim. Dileklerim hep es geçiliyor bu sıralar. Ayıp oluyo ama biraz, neyse bekliyorum hala o günü... Beklerken de "cake" kulaklıklarımda, telefon sesini duymamamı sağlıyor.

güne başlarken..

2011-07-14T11:06:00.004+03:00

Güne güzel başlamak önemlidir. Umut önemlidir, neşe, enerji, gülümseme önemlidir.

Kullandığım en güzel yöntem, herkesin suratından bezmişlik okunan bir otobüste, sabah işe giderken güzel şarkılar dinleyip kendimi motive etmek. Otomotivasyan en önemlisi çünkü.
O şarkı ilk kez çok uzaklarda dinlenmiştir belki, belki çimlerin üstünde kaygısızca uzanırken, belki deniz kenarında, belki de hiç basılmamış bir kar yığınına basmaya çalışırken, ama mutlaka güzel günlerde dinlenmiştir sabah şarkılarım.

Sonra ofise gelip masama gömülmüşken, sıkıcı iş maillerinin arasından "brazzaville" göz kırpar.
Bütün modumu değiştirir. Böyle bir etki ancak hayatın bir döneminde yollarımızın kesiştiği biri tarafından gelebilirdi zaten. Ortak geçmişe sahip olmak güzel bir şey, güzel ve değerli.

Nisa'ya teşekkürler :)

pazartesi

2011-07-11T15:24:00.002+03:00

Bence bugün hiç pazartesi değil. İçimde bir neşe, bir enerji sorma gitsin. korkar oldum gerçi böyle günlerden. Heran mesai patlayabilir. Patlamaz di mi? Patlamaz, patlamaz :)

O zamaaan benden gelsinnnnnn

http://fizy.com/#s/1ah20u

cesaret

2011-07-06T17:31:00.002+03:00

“Bırakın sevginizde cesaret olsun! Sevginizle yürümelisiniz size korku salanın üstüne. Sizin şerefiniz şu olsun: Daima sevildiğinizden fazla sevmek ve asla ikinci olmamak. Bırakın korksun erkek, seven kadından: Kadın sevince her fedakârlığı yapar ve geri kalan her şeyi değersiz sayar.”

Friedrich Wilhelm Nietzsche
(Böyle Buyurdu Zerdüşt)

*yazdıklarını ve okuduklarını okumaktan keyif alıyorum Y.G. Teşekkürler.

"Bugün"ler ve "zor"lar

2011-07-06T15:14:00.008+03:00

Alışkanlıklardan vazgeçmek çok zor. Yeni nesil olamıyorum bir türlü. Her şeyi bir adım geriden takip etmeyi seviyorum galiba.

Blogumu da taşımaktan vazgeçtim, daha doğrusu taşıyamadım.

Kafam her gün, gün boyunca öyle saçma sapan şeylerle dolu ki... Saçma sapan insanların, saçma sapan kaprislerinden ve ukalalıklarından arınmak çok zor.

Her gün ısrarla çantamda taşıdığım kitabımdan bir sayfa okuyamayalı, günler oldu.

Sadece; "bütün gün hiç telefon çalmayan bir gün" düşlüyorum.

Evleniyor olmak zor zanaatmiş.

Sabretmenin hayattaki en zor şey olabileceğini düşünmemiştim daha önce.
Bu kadar sabırlı olduğumun da farkında değildim ayrıca.

Her gün bir özelliğimi daha keşfediyorum.

Gün geçtikçe insanları daha az seviyorum.

Egosuna yenilmeyenler bir adım geride dursun!

Yeni mottom; "ses etmiyorsam, pes etmişimdir."

vay be.

2011-06-03T14:55:00.001+03:00

aylar geçmiş üzerinden, yeniden yazabilmek, küçükken gittiğin 3 aylık yaz tatilinden eve döndüğünde ayakkabılarına yeniden alışmaya çalışmak gibi.

Hangi sessizlik aşkı taşıyabilir ki?

2011-02-11T02:17:00.008+02:00

Yekta Kopan'ın sesinden dinlemek isterdim, ama kaleminden çıkanı okumak da bir başka.
tıklayınız;
Aşşşk ve Sesssizlik!

*fotoğraf a.a.ariman'ın öğrencilik yıllarından, köpük.

it's not the end.

2011-02-06T03:09:00.001+02:00

uyku.suz.

2011-01-24T04:40:00.011+02:00

uyku, istanbul, aşk, dost, özlem, eskişehir, gece, yağmur, gökgürültüsü, koku, yeşil, çimen, uzanmak, yaz, özlem, geçmiş, eski, turuncu, defter, karalamak, güneş, kağıt, büyüteç, kedi, sarı, sanrı, rüya, uçmak, çoşku, tatil, kum, deniz, öğlen, akşamüstüsakinliği, kitap, dalgasesi, rüzgar, rüya, özlem, koku, göz........

İyi geceler.

2011-01-06T03:10:00.003+02:00

Günler beni hiç beklemeden geçip giderken yanında güzel şeyler de getirdi. Teşekkür ederim geçen günlerim. Ama beklediğim şeyler de var gelenlerden. Çok değil ama, gerçekten. Küçük bir adım tek istediğim. Hissediyorum geliyor. Hep en çok sevdiğim yanım oldun "küçük şeylerle çok mutlu olan yanım". İçi kıpır kıpır şimdi o yanımın. Şimdi uyurken diğer tüm yanlarımı uzaklaştırdım. Kaygılı yanım, korkulu yanım, bıkkın yanım, kızgın yanım; sizi bir süre nadasa bırakıyorum. İyi geceler.

kendime mektup.

2010-11-23T02:06:00.004+02:00

Bundan seneler sonra çocukların olduğunda ve artık onların tam anlamıyla birer hayatları olduğunda, seninle yani aileleriyle yaşamak onlara zor gelirse onları anlayamasan bile saygı duy, hiç üzülme. Çünkü onlar seni canından çok seviyor aslında. Gerçekten. Sadece artık gerçekten başka bir hayatları daha var, çocuk olmak dışında.

why go?

2010-11-19T16:34:00.001+02:00

dansetmek istediğim zaman elimin gittiği şarkı. ama sözlerine kulak verince dansedesim gelmiyor. içim buruluyor. sonra ben de klibini izleyorum. hep aynı döngü. :)

dansetmeyi özledimmmm....

body worlds

2010-11-08T02:00:00.012+02:00

Bir ceninin neden 8 haftadan sonra alınmadığını anladım artık. tek bir bakışta. 8 haftalık bir insanı gördüm gözlerimle. Serçe parmağımın tırnağı kadardı sadece. ama tastamamdı. elleri, burnu, ayakları, parmakları... Ayrılamadım başından. Nasıl inanılmaz olduğumuzu anladım belki de gerçek anlamıyla, ilk defa.

Sergi, yaşamın başlangıcı olan döllenme ile başlayıp; embriyo dönemi, gençlik dönemi (bu kısımda gençliğe övgü olarak sanat ve spora da değiniliyor), yaşlılık dönemi (bu kısımda da yaşlılığın tetiklediği çaşitli hastalıklara yer verilmiş) ve "asırlıklar köyü" olarak adlandırılmış 100 yaşını aşmış kişilerle (aslında yaşamın kendisine ve sahip olduğumuz bedenlere övgüyle)son buluyor.

En çok ilgimi çeken bölüm, hastalıklara değinilirken Claude Monet ve Edgar Degas'ın
görme kayıplarından dolayı nasıl gördüğünü ve gördüklerini nasıl resmettiklerinin anlatıldığı bölümdü. “Giverny’deki Japon Köprüsü” adlı tuval üzerine yağlıboya tablosunu katarakt nedeniyle 6/120 görüş keskinliğiyle resmetmiş Monet. 6/120, normal görüşe sahip bir kişinin 120 metre uzaktan görebileceği nesneleri sadece 6 metre uzaktan görebileceği anlamına geliyor.
Burada bize Monet'in gözünden yani 6/120 görüş keskinkinliğiyle dünyanın nasıl göründüğü gösteriliyor, bize de Monet'e ve yeteneğine hayran kalmak düşüyor. Diğer bir örnek ise Degas’ın 1905’te kağıt üstüne pastel boya ile yaptığı “Saçını Kurulayan Kadın” tablosunu kendi gözünden 6/130 görüş keskinliğiyle nasıl gördüğünü gösteriyor. Böylece bu iki ressamın adını bile daha önce duymamış olanların özellikle çocukların belki de ilgilerini çekiyor ve bir farkındalık yaratıyor sanat konusunda. İsterdim ki bu yaratıcı anlatış şekli serginin bir çok yerinde daha kullanılsın.

* Claude Monet, The Artist’s Garden at Giverny, 1900

* Edgar Degas, La Toilette (Woman Combing Her Hair), c. 1884–1886.

Bunun dışında kalp krizi geçirmiş bir kalbin, beyin kanaması geçirmiş bir beynin enine kesitlerini görmek ve hep konuştuğumuz, duyduğumuz bu gibi durumları net haliyle anlamak mümkün, ya da meme kanseri olmuş bir memeyi ve kanserli hücreleri görerek aslında çok çabuk geçiştirebildiğimiz ve umursamadığımız vücudumuzun ne kadar değerli olduğunu en somut haliyle görmek, anlamak.

Sergi için nasıl bir emek harcandığı her yeni bedende bir kez daha görülüyor. Bir beden sadece kas dokusuna sahip, diğer bir beden sadece derinin nasıl büyük bir organ olduğunu göstermek için hazırlanmış, bir başkası cerrahi operasyonların nasıl gerçekleştiğini anlatmak için, bir diğeri ise sadece damarlardan oluşuyor. Hepsi için dakikalarca bakıp kalıyorsunuz.
İnsan vücudundan başka tavşan,horoz, kuş ve devasa bir zürafa ile at bedenlerini incelemeyi de mümkün kılıyor body worlds.
Sergilenen bedenlerin hazırlanma yöntemi olan "plastinasyon"un nasıl uygulandığı da bir video odasında ayrıntılarıyla anlatılıyor.
*Türkiye'ye gelmemiş bir plastinat.

Sergiyi adım adım gezerken en çok dikkatimi çeken nokta bedenlerini bağışlayanların hep erkek olduğuydu. Sergide yanılmıyorsam sadece iki kadın bedeni vardı. Üstelik bu kadın bedenlerinin birinin açıklamasını dinlemek için kulaklıktan numarasını tuşladığınızda kadın bedenini teşhir etmenin etik olup olmadığına yönelik milattan önceki zamanlara dayanan uzuuuun bir vaaz dinliyorsunuz. Zaten 5 lira verip dinlemek için aldığınız bu cihazdan dinlediğiniz bilgiler lisede biyoloji dersinden yeni çıkmış bir öğrencinin o gün öğrendiklerini size anlatması gibi bir şeydi. Hiç gerek yokmuş onu almaya da dinlemeye de. Belki çocukar için bilgilendirici olabilir yalnızca. Bu serginin karşılaştığım ikinci falsosuydu, ilk falsosu ise öğretmenlere ücretsiz olup öğrencilere ücretli olmasıydı. Tam tersi olması gerekiyor gibi geldi bize. Hani öğreciler maaş alamıyorlar ya henüz!?

Son bir ekleme de serginin yaratıcı Gunther Von Hagens hakkında bir yerden okuduklarım olsun istedim. Merak etmeye değer birisi bence.

* Rembrandt - The Anatomy Lecture of Dr. Nicolaes Tulp

"..... Politik nedenlerle Alman Hükümeti tarafından iki yıl hapis cezası çeken von Hagens, 1945 doğumlu ve bebekken ailesinin Rus işgalinden kendisini kaçırdığı bir geçmişten hayatın zorluklarına atılan biri ve konusu hakkında bir çok patente ve yayına sahip. Fotoğraflarda sürekli siyah şapka ile gözükmesinin sebebi ise Rembrandt’ın meşhur eseri “Dr. Nicolas Tulp’un Anatomi Dersi” adlı tablosunda figür Nicolas Tulp’un bir idam mahkumun kadavrasını diğer doktorlara anlatırken siyah şapka takması ki bir anlamda özgürlükçü ve klasik toplum normlarını kırmayı da sembolize ediyor."

Her şeye rağmen gidilip görülmesi gerek kesinlikle! Bir daha Türkiye'ye gelir mi bilinmez. Son tarih 17 Aralık.

eroin.

2010-10-23T01:57:00.007+03:00

eroini ve aspirini bulan kişinin aynı kişi olduğunu bugün öğrenmiş olmam benim genel kültür eksikliğimden mi kaynaklanıyor? herkes biliyordu ben mi duymamıştım bi? bilmiyorum.
kendisi alman bir kimyagermiş ve "heroin" adıyla çocukların öksürük şuruplarında bile kullanmış eroini. babamın vazgeçilmez ilacı aspirini de bulmuş ama...
hani insanlık tarihinde "hem yara bandı hem yara" olmaya çalışmışsa olmamış yani.

peki buna bu kadar şaşırmam normal mi? sonuçta atom bombalarının atıldığı bir dünyada, küçücük hayvanların tekmelenerek öldürüldüğü bir ülkede, sabah 7 de işe giderken otobüs durağında onlarca kişinin arasında 22 yerinden bıçaklanarak oracıkta ölen bir kadının yaşadığı şehirde yaşıyorum. eroin ne ki? bi aspirin alırım geçer.

güzel.

2010-10-21T14:16:00.003+03:00

her harfi yazmak için şuanda ekstra bir çaba harcıyorum. kucağımda dünyanın en güzel kedisi, yanımda kahvem, yan odada uyuyan ailem, kulağımda en sevdiğim kadın seslerinden biri. eğer böyle olursa beklemek bile güzel.miş.

İlle de görmek için mi beklenir güzel günler? Beklemek de güzel..

(Arif Damar)

p.s. karma, ordaysan eğer, bekliyorum. :)

sana geldim.

2010-10-17T19:26:00.001+03:00

ne kadar inkar etsem de olmadı, korktum evet. kaçmaya çalıştım, denedim, olmadı.
özledim. delicesine.
kalktım sana geldim.

bekle.mek.

2010-10-04T01:09:00.006+03:00

Karar verdim kiiii bir yerden, bir şeyden, birisinden haber beklemek dünyanın en zor işi. çünkü kontrol bende değil. tamamen benim dışımda. acaba ne oluyor? benden habersiz ama benim hakkımda tam olarak şu an benim hakkımda nasıl bir karar veriliyor? hayat beni nereye sürüklüyor? en güzeli beklemiyormuş gibi yapmak, kendine başka uğraşlar edinmek bu sırada.
ama yinede en olmadık zamanda gidiyor işte o gözler telefona, kapıya. öf.

mahrem

2010-09-21T02:16:00.002+03:00

yazamayacak kadar boş, yoğun, karışık, karman çorman. böyle günlerde en iyisi bir başkasının yazdıklarına sığınmak ve orda aramak bulmak istediklerini..

*... güneşin doğudan doğduğunun herkesçe malum olduğu Cava'da, hem kuklalar, hem de kuklaları oynatan dalang, erkekler kısmında yer alırdı. Böylece erkek gözü kuklaların ve hayalbazın kendisini görürken, kadın gözü bunların gölgelerini görürdü.
"bu sebepten gözleri gölgelerden gayrısını göremediği için kadınlar, hayali hakikat zannetmekten kurtulamayacaklardır."

... evet, keşke ayılamasa zaman. Bol bol yanlış yapsa... Önceden yaptığı hiç bir plana uymayı beceremese... Yanlışlarının hep sonradan farkına varsa... İş işten geçtikten sonra. Kendine geldiğinde geç kaldığının anlasa. Yetişemese kendi hızına. Yetişmekten vazgeçip gerisin geri dönse tam ters istikamete. Önce geleceğini harcasa kuruş kuruş. Sonra teselli arasa yeniliklerde. Derken geçmişe gelse sıra. Bir türlü eskitemediğimiz eskiye. Kussa bütün benliğini, bütün bildiklerini. Geçmişin sırası alt üst olsa... Sıra mıra kalmasa...

* Mahrem, E.Ş.

hayat

2010-09-08T13:18:00.004+03:00

hayat sözcüğünün sonuna nokta koyulmaz. ben bugünlerde bunu öğrendim. olsa olsa üç nokta koyulur. çünkü hergün karşına inanamayacağın şeyler çıkarır o, anlam veremediğin ya da artık arkanda bırakmak istediğin her şey için.

Gibi.

2010-08-15T12:57:00.003+03:00

hadi bi yazsa da okusam artık diye beklediğin bir kadın olması ne güzel. o kadar uzak ama o kadar aynı. daha önce izlediğin bir filmi farklı bir yönetmenin çekmesi gibi ya da uzun zaman önce severek okuduğun bir kitabın film uyarlaması gibi. farklı bakışları da görmek ve anlamak gibi. senden aldığım ve senin için paylaştığım bu yazı gibi.

D. den ve D. için :)

zor.

2010-08-11T20:05:00.002+03:00

"günler geçtikçe zorlaşıyor ki herşey, hiçbir şey kolaylaşmıyor" dedim. öylece çıkıverdi ağzımdan. söylemesi bu kadar kolay. ne kadar düşünsen o kadar ağırlık yüreğine.

kadın.

2010-08-11T14:16:00.005+03:00

kadın olmanın baştan çıkarıcı gururu. kadınlık içgüdüsü herşeyden üstün. bişey hissedersin ama tarif edemezsin, sadece sen anlarsın. başkaları için belki şok edicidir. sen içten içe anlarsın sadece, yargılamadan. susarsın. aylar geçer aradan "şak" karşına çıkmıştır işte en gerçek haliyle. seni kırsa, içten içe parçalasa, yaralasa bile sen hissetmiştin zaten bunu ve sustun. kadın olduğun için gurur duy şimdi. başın dimdik. küçük bir gülümseme yüzünde. haklı olmanın dayanılmaz ağırlığıyla. dön ve git.

sivrisinek aşkları

2010-07-14T03:11:00.005+03:00

hafta sonu çocukluğumun bir kısmının geçtiği çok ama çok güzel bir yerdeydim. beyin ne garip bişey ve nasıl oyunları var anlamak mümkün değil. artık terkedilmiş gibi olan küçük bir sahil kocaman bir film izlettirdi bana saatlerce süren.. "off" kokulu çocukluk aşklarını hatırlattı. hani sivrisinekler gelmesin diye annemin heryerime sıktığı. parfüm yerine off kokusuyla geçerdi tüm yazlar, kucaklaşmalar, öpücükler hep off kokulu, çocukluğum kokulu.
herşeyin basit ve kolay olduğu zamanlar. sevmediğin birini yakalayıp tekme atabilirsin o zaman, sevdiğin birinin hava kararana kadar yanında olabilirsin ama :) yani bu hayatın her evresinde çok çok zor. bu konuda değişen bir şey olmadığını şu anda farkettim. bütün hevesim kaçtı şimdi.
yine de güzeldi, kim bilir belki daha da güzel olacak?

güzel günler :)

2010-04-04T02:54:00.004+03:00

hayat bi koşuşturmaca içinde geçerken ve sen bunun hiç farkında değilmiş gibiyken bahar gelir birden, hiç farkettirmeden. dedi. inanmadım.

bir sabah uyandığımda gelmişti. üstelik o unuttuğum ayrıntıları da buldurdu yeniden. gülümseyerek uyanmayalı çok olmuş. sonra gün içinde bir kahve kaçamağı! bir türlü bitiremediğin kitabından yedi sayfa! kalemi yeniden eline almak. mutlu olmanın ve mutlu etmenin hazzı. güneşli hava, evden çıkınca kamaşan gözlerine inat güneşe gülümsemek, yolda gülümseyerek yürümek..

şimdi sana tek kelime: teşekkürler! :)

not defterimden.

2010-03-21T01:35:00.003+02:00

kara kaplı not defterine bir İstanbul yolculuğunda bir yerlerden okunup yazılmış altı çizili cümleler..

hatırlamak çok irkiltici bir süreç. Çünkü hatırladığın an, aslında unutmuş olmayı tercih ettiğini kendine itiraf ediyorsun. hatırlarken kendi kendini ele veriyorsun ya da artık böyle devam edemeyeceğini teslim ediyorsun.

* Jud Süss - Film Ohne Gewissen / Judd Süss'ün Yükselişi ve Düşüşü izlenmeli!

sinir.li.

2010-02-24T01:47:00.002+02:00

bu kadar birbirinin aynısı şeyi yaşarken nasıl oluyor da hala beceremiyoruz? nasıl oluyorda hala aynı hataları yapıyoruz? fazla uzakta aramana gerek yok, hemen en yakınındakine dön bak. nedenler hemen hemen aynıdır, sonuçlar da. e o zaman? hala?

bir de son günlerde insanların iki yüzlülüğüne dayanamıyorum. evet çok konuşuyorum ve konuşmaya da devam edicem. söylediğim herşeyin arkasındayım. gel, bul beni. çık karşıma. hala aynı yerlerdeyim. oldu mu?

sinirli olmak son günlerdeki genel ruh halim.di. gerek yok.muş. o zaman bitti. yazarak rahatlıyorum işte. sende bunu oku ve gül.

Bugün.

2010-01-14T14:08:00.003+02:00

"Her zaman yolunda her şey ve yerinde duygular" dedi. Bir kenara not aldım. Kaybetmek üzere.

Hipermetrop.

2010-01-10T01:15:00.011+02:00

bugün öğrendim ki hipermetropi kelime köken anlamı aşırı görme olan bir göz kusuruymuş. yani aşırı görüyormuşum aslında. ama yan etkisi yakını görememekmiş. daha iyi anladım artık. insanlara nasıl bu kadar kolay ahkam kestiğimi ve burnumun dibindeki gerçekleri neden göremediğimi..

ben yanı başımda uyuyan o adamı çift gördüm hep bugüne kadar. hiç net değildi, ama çiftti. o yüzden belki de iki kat sevdim, iki kat istedim, iki kat özledim. olmadığında da iki kat boşluktu benim için. alışmak iki kat zor. sonrasında da yine anladım ki hayat alışmaktan ibaret, hipermetrop bile olsan..

ve hayat sürprizlerle dolu ne mutlu ki! yakın sürprizler bana iki kat heyecan!* oh olsun. iyi ki hipermetropmuşum! seviyorum seni arızalı merceğim.*

ayakkabılarımı çıkarmadan

2009-12-23T18:31:00.006+02:00

hani bi yerden eve dönüyorsundur da bir an önce eve atmak için kendini çok acele bi işin varmış gibi koşturursun. yarı yolda da çişin gelir deli gibi. daha da hızlanırsın. sonra apartmanın kapısına geldiğinde bir türlü bulamazsın anahtarı. ararsın da arasın çantanda. en sonuda bulursun! koşarak merdivenleri çıkıp eve girer girmez belki ayakkabılarını bile çıkarmadan atarsın kendini tuvalete. o anki rahatlamayı kelimlerle anlatamıyorum ben. ama böyle büyüüük bir rahatlama kaplar içini. oh beeee dersin. işte şu anda hayatımda kapıda anahtar arama dönemindeyim. hala karıştırıyorum çantamı büyük bi hızla. hani geçenlerde anlatamamıştım ya halimi, işte böyleyim. o anahtarı bi buluyim söz çok hızlı çıkıcam merdivenleri ve ayakkabılarımı çıkarmak için hiiiiç zaman kaybetmiycem. :)

Vazgeçtim ben.

2009-12-14T01:31:00.003+02:00

Vazgeçmek en ağır duygulardan biriymiş. Gözünü karartıp gemileri yakmak. Olmuş her şeyi yıkıp atmak, olacak olanları durdurmak. Üstelik kimse de engel olamaz buna. En güçlü olduğun yerlerden biri. Kim ne yaparsa yapsın, ne kadar çabalarsa çabalasın vazgeçmeye başladın mı bir kez, geri dönüşü yok. Gözün kör artık. Geçmişi zaten görmek istemiyorsun, geleceğin o beyaz parlak ışığı cezbediyor seni, ama sinsice görmenide engelliyor bir yandan. Olsun. Kararını veriyorsun sen. "Ben vazgeçtim." diyorsun. Bundan sonra hiç kimsenin tek bir kelime etmeye hakkı yok! Herkesten aldın bu hakkı. Artık tek başınasın, vazgeçtiğin o yerde. Vazgeçtiklerin ardın da, artık çoook uzakta. Bir daha görmeyeceksin, yok. Senin de buna hakkın yok. Vazgeçmek kullandığım en acı kelime. Vazgeçtim ben. Yazmak istemiyorum bu yazıyı. Oldu mu şimdi?

here is where we meet

2009-12-04T21:24:00.005+02:00

John Berger'le Madridte buluşmak için günlerce bekledim. Her tren yolculuğunda gitti elim, ama sabrettim. İyiki de sabretmişim... Madrid O varken çok daha büyüleyiciydi. Krakow, Lizbon, Cenevre ve Islington'a da davet etti beni. Onları da anlattı. Görmelisin dedi, büyülenmelisin oralarda da. Bekliyorum dedim bende. Umutla.

Bana söylediklerinin bir kısmı da burda.
....
Bir şeyler yazarsın, ne olduğunu da hemen anlayamazsın. Bu hep böyle olmuştur. Bilmen gereken tek şey, yalan mı söylüyorsun yoksa doğruları söylemeye mi çalışıyorsun? Bu ikisi arasındaki ayrım konusunda yanılmayı göze alamazsın bundan böyle.

...
Zeki görünmeye çalışıyorsun, yapma. Sadece beni düşün. O zaman anlarsın dayanma gücünün ne olduğunu. Ancak bir kadından öğrenebilirsin bunu, asla bir erkekten değil.

p.s. "buluştuğumuz yer burası" adıyla cevat çapan, gönül çapan ve müge gürsoy sökmen çevirmiş. ellerine sağlık. ve bu kitabı okumamı sağlayan arzu'ya teşekkürler. iyi ki varsın, iyi ki gelmişsin.

kokuların kardeşliği

2009-12-03T16:27:00.005+02:00

Dün yapılan kısa -zamana sıkıştırılmak zorunda kalınan- derin, bol kafeinli bir sohbette anlatmak isteyip hatırlayamadığım yazıyı aradım uyanır uyanmaz. ve buldum. en kısa zamanda çoook daha uzununda ve derininde buluşmak üzere.
ece'den...

....

Siyah - beyaz olmayabilir, adam Fas'a gidip bir bar açmayabilir, fonda 'As time goes by' çalmayabilir, kadın sonunda uçağa binip gitmek zorunda kalmayabilir, ama her iki kişilik hikâyenin anlatılsa 'roman olacak' bir yanı vardır. Her ilişkinin, üçüncü bir kişinin allame-i cihan olsa anlayamayacağı iki kişilik sırları, üzeri sessizlikle örtülmüş yalanları, can yakıcı gerçekleri vardır; fakat, nihayetinde her insanın başka bir insanın kucağına ihtiyacı da vardır. Tarık bey de kendince bir Bogart'tır velhasıl. Zira aşk, sanıldığı kadar 'şiirsel' değildir. Çünkü şiir, o kadar 'şiirsel' değildir. Tarık beyin şiiri bu yüzden iyidir, çünkü şiirsel değil, hayat nasılsa öyledir, yani şiir gibidir! Çünkü bir gün kapıdan Vivien Leigh'a benzeyen bir kadın veya Robert De Niro'ya benzeyen bir adam geçebilir! Sevmek, birinin kıymetini bilmek, onların ardından gitmekle (veya gitmemekle) öğrenilir. Sevmeye dair verilen sözler hayatla sınandıkça kıymetlenir. Hatta sözler bozulsa bile sevmek devam edebilir...

Ev ile yol arasındaki çatışmada geçer hayat; macera ile huzur arasında, kapıdan geçenin ardından gitmek ile evin içinde duranla durmak arasında... Sonra gün geliyor, bir kişi çıkıyor ortaya. Hem yolun hem evin oluyor; hem maceran hem huzurun, kapıdan geçenin ve evde duranın oluyor. Evin içinde bir soluk, yastıkta bir iz, kendi kokuna karışmış bir koku, yanında durunca farkına bile varmadan elini tuttuğun biri oluyor. Evin içinde, hiç de 'şiirsel' olmayan bir anda odadan odaya geçişini seviyorsun misal, onu bilişini seviyorsun, bilinmeyi... Kokun kokusuna kardeş oluyor ve gün içinde ne olursa ona anlatmayı geçiriyorsun kafandan daha olurken, her ne oluyorsa. Sonra, günün sonunda onunla kalıyorsun. Gitmiyorsun. Aşk mı bu şimdi? Sevgi mi? Alışmak mı? Artık onu da pek önemsemiyorsun... Doktor, teşhis doğru değil mi?

tamamı o bahsettiğimiz her yere dağılan kağıtlarda, bir sonraki kafeinli günde...

Yalnız uykular hep yarım

2009-11-18T00:59:00.009+02:00

Uykular yalnız olsun diye değil. yalnız uykular hep yarım. rüyalar bölük pörçük.

Yaşadıklarınla değişirmiş uykular. Korkarsan kaçış, seversen huzur olurmuş. Küçüldükçe küçülürmüşsün korkularınla, sevdikçe büyürmüşsün uykularında. Bunu herkes görmeli. Uyku sandığın gibi değil. Sadece uyumak değil. Sevişmelisin uykunla, sevişmelisin uykunda. Gözünü ve ruhunu kapamamalısın ona. Uyurken "sensin", en saf, en pürüzlü halinle. Aç içini ona. Bak nasil da değişiyor herşey. Gördün mü? Belki daha da sevdin, üzüldün, korktun, belki de umutlandın. Bunun hiç bir önemi yok. Şimdi daha iyi tanıdın kendini.

Bundan sonra böyle olsun.

2009-11-03T02:52:00.000+02:00

Seni senden daha iyi tanıyan, her hareketinin arkasında aslında ne yapmak istediğini adın gibi bilen birinin yanında olması! En güzeli de seni bunların hiç biri için yargılamadan sevmesi. Şanslı olduğunu hissetmek böyle bişey.miş. Gerçi sürekli seni bir gerçekliğe sürüklemesi de cabasıymış. Olsun. Bundan sonra böyle olsun.

Granada

2009-10-27T19:54:00.007+02:00

İspanyolca da "nar" anlamına gelen kelimeden alıyor adını şehir. Nar, bizim kutsal meyve tasvirimiz olan elmanın yerine geçiyor o zamanlarda oralarda. Tüm tablolar narlarla bezeli. Alhambra eski şehrin üstünde inanılmaz bir heybetle uzanıyor.

Modern şehri gözümüz kapali geçip uzanıyoruz dar sokaklarıyla, duvar resimleriyle muhteşem anlar yaşatan Albaicin' e. Diğer endülüs şehirlerinden farklı bir havası var Granada'nın. Kendine özgü, naif. Umarsızca içine çekip yutmuyor insanı, besliyor hayalleri, gündüzleri ve geceleri. Yaşayanları da farklı diğer avrupa kentlerinden. Öyleki kaldığınız hostelin sahibi sabah uyandığınızı gördüğünde bir bardak sıcak çayla çalıyor kapınızı, güne gülümseyerek başlamanızın sebebi oluyor.

Belki de Lorca bu şehri bu denli farklı kılan. O'nun yaşadığı evi gezip fotoğraflarına bakarken, evinin bahçesinde gezerken bir rüzgar gülüne gömülmek istediğini bilmiyordum. Dönüpte bakınca yazdıklarına, söylediklerine ancak o zaman Granada' yı daha iyi anlamak mümkün. Neden bu kadar kendine özgü ve neden bu kadar çekiyor insanı özüne ancak o zaman anlaşılıyor. Ve içten içe kendini gösteren burukluk belki de portakallar arasına gömülmek isteyen bir adamın kurşuna dizilerek öldürülmesinden geliyor.

ben ölünce
gömün gitarımla beni
kumlara.

ben ölünce,
portakallarla
naneler arasına.

ben ölünce
gömün isterseniz
rüzgâr gülüne.

ölünce ben!

Federico Garcia Lorca

P.S. Yeni yerler görmenin, keşfetmenin neden bu kadar baştan çıkarıcı olduğunu anlıyorum yavaş yavaş. Daha önce hiç düşünmediklerimi, hiç görmediklerimi düşündürüyor, insan ufkunun nasıl inanılmaz olduğunu şaşkınlıkla görüyorum. Aslında ben o hep bildiğim, tanıdığım ben değilmişim. Bu kadarcık değilmişim. Keşfettikçe kendimi daha çok seviyorum. Artık daha da mutluyum kendimle. Kendimle ilgili planlarım büyüyor.

Git

2009-10-23T21:27:00.003+03:00

Sana kendimi başkasina anlatir gibi anlatirsam, sen de başkasi oldun demektir. Başkasina git. Sana kendimi kendime anlatir gibi anlatiyorum. Bu benim sana ait oluşum. Anliyor musun?

Ali Alkan İnal, Beni Ölüm Gibi

The Fall

2009-07-16T14:24:00.028+03:00

A little blessing in disguise

Uluslararası Eskişehir Film Festivali’nin açılış filmi olması nedeniyle tanıştığım The Fall (Düşüş) film bittiğinde bir süre koltuğunuzdan kalkamamanızı sağlayacak. Daha açılış sahnesiyle tüyleri diken diken ederek tüm dikkatinizi çekmeyi başarıyor. Siyah beyaz bir sahne olan köprüden düşen at sahnesi aslında nasil mükemmel görselliklerle karşı karşıya geleceğinizin ipuçlarını verirken filmin akışını bir sır gibi içinde saklıyor.

Filmin adını aldığı iki farklı düşüş, filmin küçük dev yıldızı Catinca Untaru ile "Pushing Daisies" den tanıdığımız Lee Pace’in yollarını kesiştirir ve masal başlar. Sadece istenilene ulaşmak için anlatılan bir masal ve ona tüm yüreğiyle inanan küçük bir kız. Catinca Untaru (Alexandria) tüm sahneleri inanılmaz derecede yaşayarak oynuyor ve o masalın içine bir anda düşmeyi kaçınılmaz kılıyor.

Masalda yer alan karakterlerin hepsi bir şekilde bir yerinden çekiyor izleyiciyi. Özellikle böyle bir filmde Darwin’e rastlamak onu gördüğüm ilk sahneden itibaren çok mutlu etti beni. Wallace ile ilişkisi (zamanında oldukça tartışılan küçük bir çocuğun Darwin’e yolladığı mektuplar ve Darwin in aslında o mektuplardan yola çıkarak tüm teorilerini geliştirmiş olma olasılığına göndermeler) ve muhteşem Americana exotica arayışı, yüzen filler, hayatın kaynağı olarak daha önce The Fountain’de de karşımıza çıkan ağaç metaforu ve ruhu dişlerinde saklı, inanılmaz bir ölüm sahnesi olan Mistik...

Tarsem Singh,Hint yönetmen, muhteşem bir iş çıkarmış. Hindistan, Mısır, Türkiye gibi 14 farklı ülkenin en görkemli yerlerinde yapılmış çekimler. Türkiye’den Ayasofya, Hindistan dan Jantar Mantar, Chandra Mahal, İtalya da Capitoline Hill, Çek Cumhuriyetinde Charles Köprüsü, Prag, Darwinli sahneler için tabii ki Buenos Aires hayvanat bahçesi ve botanik bahçesi, Fiji….

Tamamı için http://thefall-locations.blogspot.com/

The Fall, neredeyse her sahnesiyle büyülüyor. Bir kardeşin öldürülmesine ağıt olarak karşımıza çıkıyor yandaki sahne. Baş kahramanlardan biri olan maskeli kahramanın maskesinin Alexandria’ya uyarlanmış hali ise Salvador Dali'nin "Il Volto de Mae West” ine bir gönderme şeklinde.

Film boyunca Catinca Untaru bozuk İngilizcesi, elinden hiç bırakmadığı,tüm sevdiği şeyleri içinde sakladığı kutusu, masumluğu, hınzırlığı ve saflığıyla çok eğlendiriyor. Son sahneler ise oldukça duygusal ve Alexandria’nın göz yaşlarına dayanmak her babayiğidin harcı değil. Her izleyenin mutlaka festivalin en iyileri arasında gösterdiği The Fall, her sinema severin severek izleyeceği ve bence izlemesi gereken bir film.

Son olarak bize korkularımızı nasil yeneceğimizi de öğretiyor üstelik;

Gugli Gugli Gugli, Go Away!

Le Petit Prince

2009-07-12T19:11:00.007+03:00

Kaç tane kitap kahramanı bir banknotun üstünde yer almıştır acaba? Ya da henüz ufacıkken okuduğumuz kaç tane kitabı seneler sonra tekrar ve tekrar okumuşuzdur. Okurken içim bir tuhaf. Buruk. Gözlerim ıslak. Büyümüşüm artık. Aşık olmuşum. Yeniden. Bazı anlamları yeniden keşfettiğim için mutlu olmuşum. Anlaşılamayanlar için üzgün.

Bir kez daha hayran oluyorum Antoine de Saint-Exupéry’e. Son okumamdan sonra daha da merak ettim yazarı. Küçük Prens’ten altı sene sonra Le Petit Prince adını verdiği uçağıyla Akdeniz üzerinde kaybolmuş ve bir daha haber alınamamış. Şimdi gerçekten o her şeyin çok küçük olduğu gezegeninde yaşıyor sanırım. Gökyüzüne bakıp gülümsüyorum.

"Bir yıldızda yaşayan bir çiçeği seviyorsanız, geceleyin yıldızlara bakmak hoştur. Ve geceleri gökyüzüne bakarsın. Herşeyin çok küçük olduğu gezegenimi gösteremem sana.. Belki böylesi daha iyi. Yıldızım senin için herhangi bir yıldız olsun. Böylece gökyüzündeki bütün yıldızlara bakmayı seveceksin... Hepsi senin dostların olacak. hem sana bir armağan vereceğim..."

"Yıldızlardan birinde ben yaşıyor olacağım. Ben gülüyor olacağım bir tanesinde. Ve geceleyin gökyüzüne baktığında bütün yıldızlar gülüyor gibi olacak... Yalnızca senin gülen yıldızların olacak!"

"Ve üzüntün hafiflediğinde (zaman bütün acıları hafifletir) beni tanımış olmak hep seni mutlu edecek, dostum olarak kalacaksın. Benimle gülmek isteyeceksin. Bunun için de arada bir pencereni açacaksın... Dostların gökyüzüne bakıp bakıp güldüğünü görünce çok şaşıracaklar! Onlara 'yıldızlar hep güldürür beni!' diyeceksin. Deli olduğunu düşünecekler. Sana nasıl bir oyun oynadığımı görüyorsun..."

P.S. Çoooook sevdiğim birine hediye etmeye karar verdim. Onu ne kadar çok sevdiğimi anlasın diye.